Od wizyty w Enkhuizen minęło już trochę czasu. W Niderlandach ,,martwy,, sezon , mroczno, dżdżysto, zielonkawo od mchu. Wiosenna aura spaceru po Enkhuizen powinna nastroić optymistycznie, do wiosny zostało trzy miesiące z małym hakiem.
Dzieje miasta Enkhuizen zdeterminowane są jego położeniem nad dwoma rzekami Markeemer i Ijsselmeer. Jednocześnie bardzo jak to w Holandii przypominają sinusoidę. Miejsce było znane już w epoce brązu. W roku 2009 odkryto pozostałości osady i kurhan sprzed 3000 lat. Prawa miejskie otrzymało w roku 1356 z rąk Willema V. wtym czasie powstaje pierwszy port i fortyfikacje. W wieku XVI miasto wspiera księcia Orańskiego i otrzymuje od niego tzw. skrzynkę na stosy ( za tłumaczenie odpowiada gugel ). Jest to przywilej dotyczący stawiania i obsługi boi. Monopol na cały obszar Zuiderzee związany ze zbieraniem opłat od statków wzbogaca Enkhuizen. Czas prosperity trwa w XVII wieku. Enkhuizen ma największą flotę śledziową, mieści się tam Kompania Zachodnioindyjska i jest centrum handlu z Anglią. Liczba ludności dochodzi do 25 000 mieszkańców. Wiek XVIII to czas upadku. Przyczynami są zamulenie portu, przeniesienie handlu do Amsterdamu i wojna z Anglią. Dopiero pod koniec XIX wieku budowa linii kolejowej z Amsterdamu i przedłużenie szlaku do Leeuwarden podnosi miasto z marazmu. Bardzo znaczącą datą jest rok 1932 czyli data uruchomienia tamy Afsluiterdijk co zakańcza tradycję i monopol połowu śledzi. Od tego momentu Enkhuizen staje się turystyczną atrakcją z uwagi na rozległe i dobrze zachowane historyczne centrum.
Nam się podobało, ale to były początki naszych szwend i nie byliśmy zbyt dobrze przygotowani. Brak było konkretnego rozeznania. Spędziliśmy tylko kilka godzin, standardowo kawa z szarlotką i lody. W moim mniemaniu największa atrakcją miasta jest Muzeum Zuiderzee – rozległy i świetnie rozplanowany skansen obejmujący tematycznie wszystkie dziedziny działalności mieszkańców tego miejsca. Wtedy nie zwiedzaliśmy, ale teraz gdy coraz mniej jest miejsc do odwiedzenia trzeba to ponownie rozważyć.
